door Loes Wolkenfelt

Het was al weer 25 jaar geleden (volgens een paar oude verkleurde foto’s) dat Frans en ik mee klusten tijdens een werkweekend. We waren dan ook heel benieuwd of er veel veranderd zou zijn in de aanpak.

Vrijdag 25 november

We kregen al een soort thuiskomgevoel door de warme ontvangst van Ciska en Gijs dat niet onderdeed voor de altijd hartelijke begroeting van Greetje en Harm Deuring (destijds het beheerderechtpaar).

Heel vertrouwd was ook het pakken van de bagagekar voor het overladen van alle nodige en meer onnodige (van die “je weet nooit”) spullen. Alleen ging het allemaal niet zo vlot als 25 jaar geleden we liepen nu meer te sjorren aan de kar en te zuchten en te steunen (aanstellerij J) naar het aan ons toebedeelde huisje, de Beukenhoek. Daar meteen de verwarming aangezet. De kou die we even voelden toen we binnen stapten deed ons denken aan 25 jaar geleden.

Er was een gashaard en er werd  bijna geruzied over wie het dichtst bij de kachel mocht zitten. Onze dochters losten het op door op een slaapzak voor de kachel te gaan liggen en Frans en ik vingen dan nog net, links en rechts van de kachel zittend in rieten stoelen, een sprankje warmte op maar door het vlechtwerk van de stoelen kwam zoveel kou tegen je rug aan dat die warmte niet echt hielp. Ik herinner me ook nog de moed die je ’s winters nodig had om in de kou naar je slaapkamer te gaan en douchen was een heldendaad. Wat een luxe dat we nu een centrale verwarming hebben.

En dan een welverdiend kopje koffie klaarmaken. Wij hadden ons Senseo apparaat meegenomen dus “klaarmaken” is wat overdreven voor de simpele handelingen voor het “luiewijvenbakkie” troost. Neemt niet weg dat het kopje koffie echt nodig was om te voorkomen dat we chagrijnig de bagage uitpakten na ca 250 km in de auto te hebben gezeten. Na het op- en inruimen gauw even een paar boodschappen gedaan. (Frans miste nu zijn suikerbrood van bakker Eikema erg. Dat hoorde echt bij het naar Den & Duin gaan.)

Het allereerst hadden we een zaklantaarn nodig (dom, dat had mooi een “je weet nooit” artikel kunnen zijn) want we liepen in het donker echt als een paar strompelende bejaarden (zijn we eigenlijk ook , maar heb het lef eens dat tegen ons te zeggen!). De fietsenmaker was duidelijk blij dat hij eindelijk van dat prijzige ding af was en haastte zich om de batterij er voor ons in te doen en de verpakking weg te knikkeren. Maar kom op, je zit voor nop in het huisje van Den & Duin dus de middenstand van Norg  mag best iets van de randstadcentjes in de kassa hebben.

Zaterdag 26 november 2011

Niet te geloven een vreemd bed en i.p.v om 8.oo uur wakker te worden, was het al 8.30 geweest. Snel in de kleren en boterham dubbelgevouwen meegenomen om onderweg richting de Oonk op te eten. Gelukkig was er daar koffie. 

Tjonge, Tjonge wat een grote enthousiaste klusgroep (de Musketiers van Den & Duin). Geweldig dat de coöperatieve gedachte nog steeds werkt in deze ik-maatschappij.

Wij hadden ons aangemeld voor administratieve klusjes omdat Frans 14 dagen ervoor ribben had gekneusd bij een val in een bad en niet zat te wachten op buig- en strekoefeningen. We hebben ons dan ook enthousiast gestort op het vullen van enveloppen met een aantal blaadjes. Dat was snel gebeurd. En toen was er pauze.

Het leukste van alle klusjes vind ik altijd, de pauzes. Lekker even eten, drinken en kletsen. Dit moment was als vroeger. Koffie en een lekker plakje koek of krentenbol. (Geen suikerbroodJ)

De 2e klus werd een paar huisjes inspecteren aan de hand van een inventarislijst. Dat was een leuk karweitje.  Ja en toen waren de “senioren”klusjes op. Inmiddels was het “schafttijd” en in de Oonk had de keukenploeg de soep en lekkere belegde broodjes klaarstaan.

Na de lunchpauze had Ciska nog een klusje voor ons.  Er was nog wat te verven bij de Koekoek en of we daar naar toe wilden gaan met een kar. Daar zou iemand zijn om te vertellen wat we moesten doen.

Wij vonden daar 2 klussers die niets wisten over verven. Wat ze wel wisten was dat ze een zak zand nodig hadden. Een goed verstaander heeft een half woord nodig en dus wij met onze kar naar de werkplaats en kregen daar van Gertjan een zak zand. Gertjan was zo handig bij Ciska te informeren wat voor klusje zij voor ons bedacht had.

Het was de bedoeling dat wij de banken van de Koekoek (in de nieuwe binnenhuisstijl) in de witte lak zouden zetten. Waar hadden we dan die kar voor nodig? Het miezerde een beetje en als we de banken meenamen, konden die onder het afdakje van de Oonk gelakt worden. Gertjan “de serviceman” heeft die banken even voor ons op de kar gezet. Met die verfklus zijn we een poosje zoet geweest. 

Daarna was er nog even tijd voor een douche en toen weer naar de Oonk daar wachtte het diner. Dat hadden we 25 jaar geleden niet. Na 16.00 uur was het karwei gedaan. Harm nog even helpen de spullen op te ruimen en dan plannen maken voor de zaterdagavond en de volgende dag. Nu gingen we nog met alle klussers een warme maaltijd verorberen. Een waar 3 gangen diner. Een compliment voor de bereid(st)er(s) van deze smakelijke maaltijd.

De dagsluiting was een ALV (Algemene Leden Vergadering). 

25 jaar geleden werd zo’n vergadering vaak in hotel Karsten gehouden. Dat was een kostenpost die altijd protest opriep. Maar toen was er op Den & Duin nog geen ruimte om zoveel mensen te ontvangen. Het is mooi zoals het nu gaat. De vergadering hebben Frans en ik ervaren alsof we nooit waren weggeweest. Wat speelde bleken dezelfde perikelen als toen, maar ondanks dat bestaat Den en Duin nog steeds. ”Roeien met de riemen die je hebt” is bijna het motto van Den & Duin en daar is iedereen keigoed in. Maar dat is hard werken voor het bestuur en het beheer.

De leden/klussers zijn daarbij ook van onschatbare waarde niet alleen i.v.m. de onderhoudswerk-zaamheden maar ook door de verrassende ideeën en oplossingen.  In de ALV kwam dat allemaal weer duidelijk naar voren.

Zondag 28 november 2011

Een extraatje voor de leden/klussers. In de Oonk verzorgde de Historische Vereniging Norch een lezing, met veel humor, over ‘reizen van Assen naar Norg in vroegere tijden’. Het was vooral voor de bewoners die de omgeving van Norg goed kennen erg verrassend dat er nog zo veel herkenbare punten waren.

Hiermee was het werkweekend voorbij. Ondanks dat het koud en guur weer was, zijn wij in de middag nog even Assen in gegaan en heb ik een foto kunnen maken van de draak die daar in de vaart lag ter ere van de opening van het Drents Museum en de tentoonstelling met het thema Chinatown. Tijdens de lezing 's morgens kregen we de tip daar even te gaan kijken.

Dit is een verslagje van een heel geslaagd werkweekend. Mocht je lid zijn en je wilt zo’n weekend meemaken. Schroom niet: gewoon doen en je komt er achter dat het naar meer smaakt. Het gekke is: je bent hard aan het werk geweest en toch ga je energiek naar huis. Dat heb ik nou nooit van de klusjes in mijn eigen huis!

Loes Wolkenfelt - Deurloo